Fırtınanın gözüne bakmak

Geçenlerde bizim Etraf ekinin psikanaliz dosyasında okuduğum o cümle kafama kazınmış.

İlgili uzman, “Herkes hastadır” diyordu.

Ben de bu konuyla ilgilendiğimden beri bunun böyle olduğunu düşünmüştüm.

Hasta olmak, ideal durumda olmamak, istenen noktaya uzak düşmek, hassasiyetimiz olan konularda incinmiş ve zayıf hissetmek.

İyi hissetmemek, endişe ve korku dolu olmak.
Güven eksikliği, sevmeyi becerememekten çok, sevildiğini seçememek, hazmedememek, iyi olma ihtimalleri belirdiğinde, o ihtimalin mekânına enlem ve boylam olarak en uzak noktaya kaçma dürtüsüne kapılmak, sonra kaçmak, bazen donup kalmak.

Tasavvufa kurulan ve tasavvufla kurulan tuzak

Türkiye'de de, dünyada da tasavvufun hızla yaygınlaştığı gözleniyor.

Bu, hem iyi, hem de kötü bir 'gelişme'.

İyi tarafı şu bunun:

Tasavvuf, İslâm tefekkür ve tezekkür tecrübesinin, Müslüman hayat ve hayal dünyasının zirve noktasıdır.

Tasavvuf, Müslüman hayat-dünyasına ruh katmış, fikir dünyasına derûnî ufuklar armağan etmiş, sanat dünyasına sadelikle derûnîliğin bileşkesi mânâ âlemlerinde gerçekleştirilen, insanı mülk âleminin sınırlarından melekût âleminin sırlarına ulaştıran, keşfedilmemiş kıtalarda uçsuz bucaksız, derûnî bir yolculuğa çıkaran, aşkınlaştıran bir mertebeye çıkarmıştır.
Tasavvuf, umut ve ufuktur.

Bir yolcudur dost

- Dost yok değil mi hocam?

- “Dost yok değil mi dostum” deseydin, Aristoteles'ten Derrida'ya değin süren bir felsefe tartışmasına sokardın beni. Girmeyeceğim bu konuya. Yalnızca felsefe konuşabildiğim dostlarıma içim ısınmadı hiç. ‘Kitap gibi’ konuşurlar. İçlerinde kırk kilit vurulmuş kapılarla dolaşırlar. Hani içleri ‘kitap gibi’ olsa neyse. Okudukça açabilirsin belki kapıları. Bunların kilitleridir kitaplar. Okudukça kilitlenirler. Neden? Hangi hırsızlardan kaçırırlar içlerini? Kimlerden korkarlar?

Eril'den eril'e aşkın sırrı

Ona niçin aşıksın?

1- Bu niçin’in için’ini açıklayanlar arasında bir tane bile aşık bulunmaz.

Şayet aşık olsalardı cevap bulmakta, yani aşkları için sebep göstermekte çaresiz kalırlardı.

“Nereden bileyim, bildiğim tek şey aşık olduğum” gibisinden anlamsız bir-iki kelimeden başka bir şey söyleyemezlerdi.

Ona aşığım.

Çünkü...

Bu soru bağlamında çünkü diyen biri aşık olamaz.

Beğeniyor, hoşlanıyor, seviyor olabilir ama asla aşık olamaz.

Aşkın sebebi olmaz da onun için ol(a)maz.

Dürüstlük laboratuvarı

Dürüst olmanın sazan olmayla eşdeğer olduğu bir dünyada yaşıyoruz.

Siyasette dürüstlük beş para etmiyor.

Etmez tabii, “Memurum işini bilir”leri görmüş, “Adam Motorola’yı bile dolandırmış, becerikli demek ki” diye oy almışına tanık olmuş bu güzide topraklar.

“Çalsın ama çalışsın” lafını kaç defa duydu bu kulaklar.

İş hayatında durum farklı değil, malum.

O yüzden bu Zeitgeistvari komplolar.

Özel hayatta da mitomani patlamasıyla karşı karşıyayız.

Gönül sahibi olmak

Gönlü olan insanın, gönül sahibi insanın ne gibi özellikleri olduğunu hiç düşündünüz mü?

Şimdilik on özelliğini kısaca dile getirmeye çalışayım.

Bu özellikleriyle gönül sahibi olmak emek ister, çaba gerektirir

- Özgürdür, gönlü olan insan.

Bu özgürlük ona ‘yalnızca dışarıdan’ yasalar ve toplumsal düzenlemelerle sağlanmış özgürlük değildir.

İnsanın ‘iç’ özgürlüğünden söz ediyoruz.

Ne güzeldi o kasaba...

Benim çok sakin bir arkadaşım var.

Hayatı olduğu gibi kabul etmeyi her defasında şaşırarak izlediğim bir sükunetle başarıyor.

Onu neredeyse hiçbir şey öfkelendirmiyor…

Hiç kimse kırmıyor…

Hiçbir şey çaresiz hissettirmiyor…

Hayat ona göre, ona ‘karşı’ hiç olmuyor.

Her şey normal.

Hatta o kadar normal ki bizlerden birinin başına gelse öfkeden kulaklarımızdan duman çıkartabilecek bir olayı o en sakin haliyle ve onunla ilgili değilmiş gibi anlatıyor.

Canımız çıkıyor mu?

Yaşadığımız dünyanın canı var mı?

Yoksa bizim bu dünyada canımıza ‘tak’ diyen bir cansızlık mı var?

Canına ne oluyor biz bu dünyada yaşayan insanların?

Var olan her şeyin canından söz edebiliriz.

Bir bardağın, bir dağın, bir akarsuyun; bir kavramın (mantığın, matematiğin kavramlarının bile), bir sanat ürününün, düşüncenin, düşünce sistemlerinin...

Elbette, alışılmış anlamıyla canlı varlıkların da canı var:

Kuşun, ağacın, insanın.

Tuzlu kahve

Kıza bir partide rastlamıştı.

Harika bir şeydi.

O gün peşinde o kadar çok delikanlı vardı ki.

Partinin sonunda kızı kahve içmeye davet etti.

Kız parti boyunca dikkatini çekmeyen oğlanın davetine şaşırdı ama kibarlık olsun diye kabul etti.

Hemen köşedeki şirin bir kafeye oturdular.

Delikanlı partideki en güzel kızla çıkmış, kafeye gelmişti.

Çok heyecanlıydı.

Kalbinin çırpıntısından neredeyse konuşamıyordu.

Makas...

İngiltere’de yüzyıl başında yaşam ortalaması 50’ymiş.

Türkiye’de o sırada kaçtı bilmiyorum ama sanırım bir on yıl eksiltmek çok abartılı sayılmaz.

Bugün ortalama yaşam süresi İngiltere’de 78 civarında, Türkiye’de ise 75’e dayandı.

Bu, nüfus planlamacıları, emeklilik fon yöneticileri ve yaşlanan nüfuslarını nasıl besleyeceklerini düşünen devletler için sıkıntılı bir durum olsa da bizim için herhalde iyi bir haber.

Yüz yıl gibi kısa bir sürede yüzde ellilik bir artış hiç de fena değil.

Niçin ısrarla beni benden gizliyorsun?

Bembeyaz yapraklar, bütün şefkatiyle latif bir sarılığı kucaklar, sever ve sarmalar.

Öyle ya, çokluk köklerini suya bırakan çiçektir lotüs... nympha... nilüfer... nergis...

Efsaneye göre, Narkissos, sudaki hayaline bakıp kendisine aşık olur, tıpkı bizler gibi.

Her insan gibi.

Hep zahire bakar.

Hep zahire bakarız.

Çaresiz, elimizden tutan olmadıkça dünyayı hep zahiriyle idrak ederiz.

Ne acınası bir zavallılık.

Oysa, suda görünen nedir ki?